Zondag stond de wedstrijd tegen Unitas 2 op het programma. Unitas is een van de teams die strijd om de eerste plek in onze klasse. Een belangrijke wedstrijd dus voor beide teams. Voor Soest om niet in verliespunten de eerste plek kwijt te raken en voor Unitas om (voorlopig) niet af te haken. Wij konden overigens ook wel weer een overwinning gebruiken na de slechte resultaten van de afgelopen periode. Het eerste kwartier was weer niet goed van het achtste, we waren niet scherp en overtuigend en de rust ontbrak. Zo kon het zijn dat Unitas, dat wel goed uit de startblokken kwam, de kansen kreeg die wij wilden hebben. Gelukkig profiteerde de Veenendalers daar niet van omdat het vizier niet op scherp stond, de paal in de weg stond of Sees in de weg lag. Na deze periode knokte het 8^ste zich terug in de wedstrijd en gingen de teams gelijk op en kregen wij ook de mogelijkheden maar ook wij konden deze niet verzilveren omdat we te gehaast waren of omdat de keeper bij een inzet van Koos in de weg stond. Muller had het geluk ook niet aan zijn zijde en zag een inzet via de binnenkant van de paal terug het veld in stuiteren. Maar langzaam begon bij ons het geloof te groeien dat we meer uit deze wedstrijd konden halen dan een gelijkspel. Op slag van rust echter kregen wij toch een domper te verwerken omdat de spits van Unitas zich knap wist vrij te draaien en Sees in de korte hoek te verschalken. Na de rust kwamen wij furieus uit de startblokken en konden we vanaf de 1^e minuut overtuigen en steeds beter in ons spel komen. Unitas werd steeds verder teruggedrongen en een Soester goal kon niet uitblijven. Ware het niet dat het houtwerk ons flink in de wegstond want nog nooit zo vaak in een wedstrijd hebben wij de paal of lat geraakt (Henkie en Muller). We bleven geloven in onze kracht en de pijp raakte bij Unitas steeds leger. Breekpunt in de wedstrijd was het 5 minuten wegsturen van hun middenvelder (en onze middenvelder Koos). In deze periode wist Soest namelijk de verdiende gelijkmaker op het scorebord te zetten. Natte stond op de goede plek om een afvallende bal achter de Veenendaalse goalie te verwerken. Een vlaag van euforie ging door de spelers heen en we kregen bijna vleugels. Unitas begon steeds meer tegen zichzelf te voetballen (iets wat dit team overigens niet nodig heeft) en haalde zichzelf steeds meer uit het spel. Dit gebeurd ook wel eens bij ons maar ditmaal bleven wij kalm en dat bleek uiteindelijk onze grootste kracht te zijn. Een laatste aanval bracht ons nog een corner die door Muller ingekopt werd maar door de keeper gestopt. De afvallende bal was evenwel een prooi voor Ring de bal in het dak van de goal schoot en zo de 2-1 wist te maken. Een orkaan van vreugdekreten galmde over de Bosstraat en een terechte blijdschap maakte zich meester over de Blauwe Leeuwen. De scheidsrechter floot nadat de orkaan was gaan liggen voor het eindsignaal en zo was een toch wel verdiende overwinning een feit. Echt een overwinning van het team met de complimenten voor iedereen. Ook de spelers die niet gespeeld hebben vandaag verdienen een zeer dikke pluim om deze opoffering te toon te spreiden. Klasse mannen!

                                                                                              Groeten, Michel